Vergrijzing en kennisoverdracht

Geplaatst op 2013/05/20 door Jet Sebus

Zuid-Holland, jaren 2006 – 2012

Pieter Borst (1956) zat zes jaar  in de medezeggenschapscommissie van de Dienst Beheer Infrastructuur (DBI).

Toekomst
“Ik vind het leuk om mee te denken over de toekomst van de objectbediening. Het personeel van DBI is uitgenodigd om mee te denken over het Strategisch Bedrijfsplan. Dat plan heeft mijn verregaande interesse, want ik zie in de toekomst een hoop mogelijkheden  voor de brugbediening.

Pieter Borst op 's Molenaarsbrug

Pieter Borst op ‘s Molenaarsbrug (Foto Jet Sebus, 2012)

We krijgen te maken met vergrijzing, want de gemiddelde leeftijd van de provinciale brugwachters is nu 55.

De huidige generatie brugwachters bediende vroeger alle bruggen ter plaatse en deze brugwachters weten dus precies waarmee je rekening moet houden als je een brug gaat draaien.

Straks werken alle brugwachters op een bedieningscentrale. Hoe gaan we die gebiedskennis dan aan nieuwe mensen overdragen? Daar moeten we goed over nadenken.”

Bussen over de brug
“Neem nou hier ‘s Molenaarsbrug. Er gaat openbaar vervoer over de brug, ik moet dus inschatten wat de tijden zijn van de bussen.

Daarnaast houd ik rekening met de toestroom van verkeer.

Op de brug heb ik een goed overzicht over de weg en zie ik hoe hard het verkeer aan komt rijden. Ik ken de situatie, want ik weet waar de voorseinborden staan, ik weet hoe de zon staat in de winter en wat een automobilist dan ziet.

's Molenaarsbrug, Alphen aan den Rijn

Overzicht vanuit het brughuis van ‘s Molenaarsbrug (Foto Jet Sebus, 2012)

Hier op de brug kan ik alles goed overzien.

Op de bedieningscentrale moet ik de situatie heel goed kunnen inschatten, want dan zie ik hooguit 50 meter van de verkeersweg voor de afsluitbomen.”

Bruggen achter elkaar
“Die gebiedskennis speelt ook in Alphen. Daar heb je een aantal bruggen achter elkaar; de Albert Schweitzerbrug, de Julianabrug, de Alphensebrug en de Swaenswijkbrug.

Als brugwachter moet je precies weten hoe breed de vaarweg is. Want tussen de Alphensebrug en de Swaenswijkbrug kun je geen schepen laten passeren, dat is te krap.

Zulke dingen moet je weten en die kennis kunnen de ervaren brugwachters nu goed aan hun jongere collega’s overdragen.”

Meer brugwachterverhalen

Een schip heeft geen rem
Auto voor de brug

Wat is uw verhaal?

Waar let u speciaal op bij de bediening van uw brug? Welke gebiedskennis zou u aan nieuwe collega’s willen overdragen? Hoe kijkt u naar de toekomst van de brug- en objectbediening?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brugwachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl.  

 

 
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in 's-Molenaarsbrug, 2000 - 2010, 2011-2020, Afstandsbediening, Medezeggenschap, Opleiding, Pieter Borst | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

Over de brug komen

Geplaatst op 2013/05/13 door Jet Sebus

De meeste mensen kennen het spreekwoord ‘Over de brug’ komen in de betekenis van  ’betalen’. Maar waar komt de uitdrukking vandaan?

Bert van Kordelaar met de bakfiets, begin jaren vijftig (Foto Bert van Kordelaar)

Vroeger waren er nog geen auto’s. Met handkarren, hondenkarren of sleperskarren vervoerden brouwers hun biervaten en boeren hun bieten.

Het was zwaar werk om de zwaarbeladen karren naar boven te duwen, de brug op.

Maar nog veel zwaarder was het, om de kar met zijn zware lading tegen te houden, wanneer je weer naar beneden moest, de brug af.

Voor een kleine vergoeding was de brugwachter wel bereid om te helpen en de kar tegen te houden. Betaalde je niet? Dan kwam je ook niet over de brug.

Bert van Kordelaar (1938) fietste in de jaren vijftig met zijn bakfiets met acht melkbussen van elk vijftig liter door het centrum van Leiden. “Dat was bij elkaar meer dan 400 kilo en loeizwaar, ik kon het gewicht amper houden als ik met die bakfiets de brug af kwam.

Zelf heb ik niet meer meegemaakt dat de brugwachters kwamen helpen. In die tijd vroeg ik gewoon aan een voorbijkomende fietser: ‘Douwtje, meneer?’ En altijd stapte die fietser af en hielp hij mij om met die zware kar over de brug te komen.

Voor niks.”

Meer brugwachterverhalen

Boter bij de vis
Bulldozer helpt brugwachter aan een baan

Wat is uw verhaal?

Moest u vroeger ook met een zware kar ‘over de brug’ komen? Hielp de brugwachter u daarbij? Moest u hem daarvoor betalen? Of heeft u als brugwachter mensen geholpen ‘om over de brug’ te komen? 

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brugwachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl.  
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in Bert van Kordelaar, jaren 50, jaren 60 | Een reactie plaatsen

Wat ga je doen na je pensioen? Ik word brugwachter!

Geplaatst op 2013/05/06 door Jet Sebus

Leidschendam, vanaf 2001

Pieter Dohé (1936) had altijd wel wat met bruggen. Na de HTS werkte hij een paar jaar bij Rijkswaterstaat en ontwierp daar bruggen van beton. Later stapte hij over naar een gemeente: eerst Amstelveen, toen Leidschendam. Zijn werk was heel afwisselend, want hij tekende niet alleen bruggen, maar hield zich ook bezig met de aanleg van wegen en tramlijnen en het bouwrijp maken van grond.

Spoorbruggen
Pieter ging vervroegd met pensioen, maar zat niet stil. Eerst deed hij vrijwilligerswerk bij Stichting Vluchtelingenwerk, later schreef hij zich in bij een uitzendbureau. Zo werd hij brugwachter bij Hollandia Kunstwerken Service en Onderhoud, kortweg HKSO. Dit bedrijf bediende en onderhield in die tijd veel spoorbruggen van de Nederlandse Spoorwegen.

Nederland. Leidschendam. 21 augustus 2003 dhr. Pieter Dohe, 67 jaar, in brugwachtershuisje van de spoorbrug bij Station Leidschendam/Voorburg. Dohe was als weg- en waterbouwkundige beleidsmedewerker bij de Dienst Gemeente Werken in Leidschendam. Direkt na zijn HTS-opleiding heeft nog een aantal jaren voor de Direktie Bruggen van Rijkswaterstaat gewerkt. Het veelzijdige werk bij een kleine gemeente vond Doh´ later meer aantrekkelijk. Sinds een jaar is hij via uitzendbureau 65+ ca. 5 x per week 24 uur per dag oproepbaar als brugwachter voor HKSO (Hollandia Kunstwerken Onderhoud en Service). Dohe bedient 3 bruggen in en rond Leidschendam. Naast andere vrijwillige activiteiten geeft het betaald werk hem vooral voldoening en verantwoordelijkheidgevoel. Ouderen en Werk. Economie. Vergrijzing. foto: Herman Wouters

Pieter Dohé bedient de spoorbrug bij Leidschendam in 2003 (foto Pieter Dohé

“Ik werd een half jaar ingewerkt,” vertelt Pieter. “Alle keren dat ik een spoorbrug moest bedienen, ging er een monteur mee. Voor mij was dat niet echt nodig, maar dat ging nu eenmaal zo. Die monteur lette erop, dat ik niet onnodig de spoorrails overstak en dat ik binnen de vrije ruimte bleef.

Dat zit zo: je moet altijd op 2.40 meter afstand zijn vanaf het hart van het spoor. Daarnaast heb je maar 80 cm waar je mag lopen, vanwege de veiligheid. Dat is het profiel van de vrije ruimte en daar moet je op letten. Bij de meeste spoorbruggen is die vrije ruimte ruimschoots aanwezig.”

Gedragsregels
“Verder leerde ik hoe de seinen werken en wat de gedragsregels zijn op het spoor: het is gebruikelijk dat je elkaar gedag zegt en je moet altijd een geel vest dragen.

Onder dat gele vest mag ik geen rood dragen, want dat lijkt te veel op oranje en de oranje vesten zijn voor de toezichthouders en de leiding.

Ik draag altijd zwarte of donkerblauwe dienstkleding onder het veiligheidsvest, want dan ben ik voor de machinist herkenbaar als brugwachter en weet hij, dat er geen onverlaten op de rails zijn. Veiligheid op het spoor was en is heel belangrijk. Elk jaar wordt mijn kennis getest: dat gaat via internet en dan moet ik 19 van de 21 vragen goed beantwoorden.”

Gewone bruggen
“Later nam Swets, een uitzendbureau voor nautisch personeel, de bediening van de spoorbruggen over, Ik heb toen via Internet meteen een sollicitatieformulier ingevuld en was de volgende dag al in dienst, vanwege mijn ervaring.

Pieter Dohé bedient de Kerkbrug in Voorburg-Leidschendam met de hand (Foto PIeter Dohé)

Pieter Dohé bedient de Kerkbrug in Voorburg-Leidschendam met de hand (Foto PIeter Dohé)

Bij Swets, dat later SwetsODV werd, ging ik ook gewone bruggen bedienen, hier over het Rijn-Schiekanaal in Den Haag.

Daarvoor hoefde ik maar twee uur ingewerkt te worden – dat is wel een verschil met het halve jaar bij Hollandia! Maar ja, ik had dan ook al veel scholing en ervaring.”

Brug of spoorbrug?
“Wat de verschillen zijn met gewone bruggen? Bij een spoorbrug ben ik afhankelijk van de treindienstleiding, bij een gewone brug ben ik zelfstandig. Bij een spoorbrug zorgt de NS ervoor, dat er geen treinen rijden op het moment dat ik de brug bedien. Bij een gewone brug moet ik zelf goed uitkijken of mensen zich onfatsoenlijk gedragen en toch nog doorrijden als ik de bomen naar beneden doe. Dan moet ik de slagboom zelf even stoppen.”

Werk of hobby?
“Ik bedien vooral bruggen die ik vanaf mijn woonplaats Leidschendam per fiets kan bereiken. Het is verantwoordelijk werk dat ik heel serieus neem. Maar ik wil niet elke dag bruggen bedienen, want ik heb nog meer hobby’s: met onze motorkruiser varen door heel Nederland.

Ook ben ik actief bij de Nederlandse Bruggenstichting, waar ik het fotoarchief orden. Vaak zitten de kiekjes van bruggen in een fotoalbum en moet ik er achter zien te komen waar die brug ligt: navragen bij anderen en me verdiepen in de geografie. Leuk werk, dat me in contact brengt met veel bevlogen mensen die prachtige verhalen vertellen over de bruggen die ze vroeger hebben ontworpen of gebouwd.

Ook het werk bij de Bruggenstichting beperk ik tot een dag per week: ik ben tenslotte met pensioen en het moet niet op werk lijken.”

Meer brugwachterverhalen

Brugwachter, het einde van een loopbaan
Gegrepen door de twaalfscharige stoppelploeg
Van keramiekbouwer tot verkeersbegeleider
Uitzendkrachten, een vast gegeven
Brugwachter spelen

Wat is uw verhaal?

Heeft u ook iets met bruggen?  Wat precies en waarom? Heeft u plannen voor na uw pensioen? Hebben uw toekomstplannen iets met bruggen of  iets met uw huidige werk te maken?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brugwachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl.  
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in 2000 - 2010, Pieter Dohé, Spoorbruggen, Uitzendkrachten | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Van keramiekbouwer tot verkeersbegeleider

Geplaatst op 2013/04/29 door Jet Sebus

Leidschendam, juni 2011

Brugwachters hebben soms een verrassende loopbaan.

“Ik ben opgeleid als huisschilder,” vertelt Martin van de Leijgraaf (1952). “Dat ging ik vooral doen omdat ik dan ook reclametekenen kreeg en letters leerde schilderen. Want ik tekende graag. Als kind tekende ik de plaatjes uit de Donald Duck na, zo is het begonnen.”

Reineveldbrug, Martin van de Leijgraaf

Als brugwachter tekende Martin van de Leijgraaf ‘zijn’ Reineveldbrug

Keramiekbouwer
“Direct na school, ik was toen 15 of 16, ging ik werken bij de De Porceleyne Fles in Delft.

Ik solliciteerde als Delftsblauwschilder, maar die hadden ze niet nodig. Ze vonden mijn tekeningen wel aardig en daarom stuurden ze me naar de keramiekafdeling.

Bekende kunstenaars, zoals Karel Appel, maakten een ontwerp dat we in keramiek moesten uitvoeren.

Op een groot plateau tekenden we de maten, we boetseerden een beeld of een object in klei en sneden het daarna in stukken om te glazuren en te bakken. Daarna metselden we het weer in elkaar. We experimenteerden op kleine tegeltjes met het glazuur, net zolang tot het naar de zin van de kunstenaar was. Lees verder →
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in Bedieningscentrale Leidschendam, Brug- en sluiswachters, Loopbaan, Martin van de Leijgraaf, Reineveldbrug, Reservisten, Schilderen, Tekenen, Verhaal-puntjes op de i en foto toevoegen, Verhalen van brug- en sluiswachters, Wat doet een brug- of sluiswachter? | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ik smeer hem bij het smeren

Geplaatst op 2013/04/22 door Jet Sebus

Zuid-Holland, jaren zestig

“Vroeger hadden de brugwachters vaste smeerbeurten,” vertelt Piet van Dijk (1939). “Hier op de Wilheminabrug in Leiden was de regel, dat de brugwachter die de middagdienst had, op vrijdagochtend terugkwam om van 11.00 tot 13.00 uur de draaiende onderdelen van de brug te smeren.

Wilhelminabrug, 2006, Leiden, Provincie Zuid-Holland

De Wilheminabrug in Leiden in 2006 (Foto provincie Zuid-Holland)

Om twee uur’s middags begon hij dan met zijn eigenlijke middagdienst.

Dat was zo afgesproken vanwege de veiligheid: je kunt niet tegelijkertijd de brug smeren en in de gaten houden of je de brug moet opendraaien.

Maar ja, zoals die dingen dan gaan…

Veel vaste brugwachters hadden geen zin om voor die smeerbeurt speciaal terug te komen, en die smeerden de brug al op donderdagmiddag, tijdens een van de stille uurtjes.

‘Als de opzichter langs komt, zeg je maar dat ik het gisteren al heb gedaan,’ zeiden ze dan tegen de brugwachter met de ochtenddienst. En die brugwachter deed een week later, als hij zelf de middagdienst had, natuurlijk precies hetzelfde.”

Meer brugwachterverhalen

Boter bij de vis
Brugwachters, bazen en bureaucratie
Handbediening met een rotschop

Wat is uw verhaal?

Wanneer smeerde u de brug? Kon dat tussendoor? Waren er meer regels die in de praktijk anders werkten dan misschien de bedoeling was?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brugwachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl.  

 

 
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in Diensten, Piet van Dijk, Poetsen, Smeren, Wilhelminabrug | Een reactie plaatsen

Ongeduld bij Sluis Vechterweerd

Geplaatst op 2013/04/15 door Jet Sebus

Overijssel, 2003 – 2013

Doede de Jong (1945) doet al tien jaar dienst als sluiswachter op Sluis Vechterweerd, in het mooie Vechtdal tussen Dalfsen en Zwolle. Daarvoor werkte hij 36 jaar bij de Koninklijke Marine – hij zou een dik boek kunnen schrijven over zijn diensttijd bij de onderzeedienst, de marineluchtvaartdienst, op bovenwaterschepen en in de kazernes. Helaas, daarvoor ontbreekt hem de tijd…

Sluis Vechterwaard in het Vechtdal (Foto Doede de Jong)

Sluis Vechterwaard in het Vechtdal (Foto Doede de Jong)

“Elke brug of sluis heeft zo zijn bedieningstijden. Normaliter moet je daar als brug- of sluiswachter strikt de hand aan houden.

Immers, de hulpdiensten weten die tijden ook. Als ik om 12.00 uur niet meer mag draaien, dan is het slordig als een brandweerwagen met loeiende sirenes moet wachten omdat de brug om 10 over 12 toch open staat.”

 

Vaste bedieningstijden en soepele sluiswachters
“Ook voor de handbediende sluis waar ik werk, gelden bedieningstijden. Over sluis Vechterweerd komen echter alleen voetgangers en fietsers, dus als het schutten van schepen wat uitloopt, kan ik met die tijden wat soepeler omgaan. Niemand heeft er immers last van als de brug na sluitingstijd open staat.

Bovendien heeft het sluizencomplex twee loopbruggen. Vaak maan ik schoolkinderen dan ook om even om te lopen en de andere loopbrug te pakken, want ook hun schoolmeester weet dat er twee bruggen zijn. Een excuus voor te laat komen is er dus niet.”

Doede de Jong op Sluis Vechterweerd (Foto Doede de Jong)

Doede de Jong op Sluis Vechterweerd (Foto Doede de Jong)

Lunchpauze
“Tussen 12.00 en 13.00 uur is het lunchpauze en wordt de sluis niet bediend. Elke boot die twintig minuten voor sluitingstijd aanwezig is, heeft echter nog recht op schutting. Deze instructie zorgt geregeld voor verwarring.

Stel, er ligt een schip voor de sluis. Ik kan de Vecht vanaf een redelijke afstand overzien en zie verder geen schepen aankomen. Dus ik begin om half 12 met schutten.”

Halverwege
“Halverwege de schutting komt er een boot voor de sluis. Het is dan 5 over half 12. Om 20 voor 12 gaan de lichten op dubbel rood, maar het schip dat er al ligt, moet ik nog helpen. Het schip dat ik aan het schutten ben, verlaat om kwart voor 12 de sluis.

Dus ik maak ik de sluis weer leeg en breng alles in gereedheid om de wachtende boot op te halen. Uiteindelijk ben ik om 10 over 12 klaar.”

Ongeduld
“Inmiddels zijn er weer nieuwe schepen aangekomen. Er zijn maar een paar wachtplaatsen voor de sluis, dus uit oogpunt van dienstverlening laat ik die schepen toe in de sluis. Ik vertel de bemanning dat ik naar huis ga om een boterham te eten en dat zij om 13.00 uur aan de beurt zijn.

Normaliter is dit geen enkel probleem, maar op een dag begint een mevrouw, van een redelijk luxe recreatievaartuig, te reclameren. Ze vraagt op hoge toon, waarom ik niet verder ga met schutten, zodat zij door kan varen.”

Telefoonnummer
“De klant is koning, dus ik moet gepast en correct antwoorden: ‘Mevrouw, ‘ zeg ik, ‘elke morgen mogen zo’n 2000 sluiswachters in Nederland een speciaal telefoonnummer bellen om te horen wie er die dag pauze heeft en mag gaan lunchen. En vandaag, mevrouw, had ik dat geluk en daar maak ik graag gebruik van. Ik zie u om 13.00 uur weer.’

Daarna sluit ik het sluiscomplex en het sluishuisje af. Om 12.20 ben ik eindelijk vrij. Ik fiets snel naar huis, want om tien voor één moet ik weer aanwezig zijn, zodat ik om 13.00 uur weer kan beginnen met schutten.”

Over en sluiten
“Zo kom ik soms echt onbegrip tegen, als ik even wil pauzeren. Toch staan de bedieningstijden duidelijk omschreven in de almanak, op websites en op folders.

Deze keer kwam de boodschap gelukkig aan, want om 13.00 uur, tijdens mijn informatieronde, bood die mevrouw toch haar excuses aan.

Dan is het voor mij ook over.”

Meer brugwachterverhalen

Parkeerboot in Sneek
Sietse naar de sluis

Wat is uw verhaal?

Kunt u de schepen voor uw sluis ruim van te voren zien aankomen? Hoe ‘strikt’ bent u met de bedieningstijden? Hoe gaat u om met ongeduldige schippers?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brugwachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl.  

 
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in 2000 - 2010, 2011-2020, Algemeen, Doede de Jong, Overijssel | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Het knusse bruggetje van Jannie Bouman

Geplaatst op 2013/04/08 door Jet Sebus

Boskoop, 1983-2006

Jannie Bouman is typiste op een notariskantoor in Ouwerkerk aan de IJssel. Dan trouwt ze en gaat met haar man in Boskoop wonen. Op nog geen honderd meter van hun nieuwe huis ligt de Otwegwetering. Een wat ouder echtpaar bedient daar het kleine ophaalbruggetje en de sluis. Lees verder →
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in 2000 - 2010, Bedieningscentrale Steekterpoort, Handbediening, Jannie Bouman, jaren 80, jaren 90, Otwegweteringbrug | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Te oud op maandag

Geplaatst op 2013/04/01 door Jet Sebus

Zuid-Holland, jaren zeventig

Kees Molenaar is kolenhandelaar in Alphen aan den Rijn en hij ziet zijn beroep uitsterven. Hij meldt zich aan als zondagsbrugwachter voor de zondagsdiensten op ’s Molenaarsbrug, en doet dit werk tot volle tevredenheid van iedereen.

Attribution: Nationaal Archief/Spaarnestad Photo via Nationaal Archief. [Attribution], via Wikimedia Commons

Een kolenboer in 1932 (Foto Nationaal Archief)

 

Dan komt er een vacature als brugwachter. Kees solliciteert, maar krijgt van het districtshoofd te horen dat hij te oud is.

Radeloos belt hij Gerard Kooijman op, die dan voorzitter is van Eensgezindheid, de vakvereniging voor brugwachters en kantonniers bij de provincie Zuid-Holland.

Kooijman is hogelijk verbaasd, dat één en dezelfde man op zondag precies de goede leeftijd heeft om brugwachter te zijn, maar voor hetzelfde werk op de maandag erna opeens te oud is.

Gelukkig kent zijn medebestuurslid Leen Kamsteeg nog een molenvoogd van 72, die ook in dienst is van de provincie van Zuid-Holland. Lees verder →
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in 's-Molenaarsbrug, Eensgezindheid, Gerard Kooijman, jaren 70, Kees Molenaar, Leen Kamsteeg, Zondagsdienst | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Brughuisjes met bijnaam

Geplaatst op 2013/03/30 door Jet Sebus

Zuid-Holland, jaren tachtig

Het brughuisje is voor een brugwachter zijn tweede thuis. Reservist Aad Moesman verzon bijnamen voor de brughuisjes waar hij vaak zijn diensten draaide.

OudeTolbrug, brughuisje, Voorburg

De Oude Tolbrug in Voorburg (foto via Jaap Huisman)

“De Oude Tol in Voorburg noemde ik ‘de glazen stad’.

Het brughuis heeft van die kleine raampjes, het is net of je in een broeikas zit.

Je zit daar ‘en plein publiek’ op je stoel en iedereen die voorbij komt, kan je zien.

 

Het brughuisje bij de Kerkbrug in Voorbrug heet bij mij ‘de hangkast’, want dat is zo’n klein rothokje.

Kerkbrug, Voorburg, brughuisje

De Kerkbrug in Voorburg met rechts het brughuisje (Foto provincie Zuid-Holland)

Er passen alleen een klein fonteintje en een klein kastje in.

Via een spiegel ziet de brugwachter of er een schip aankomt.

 

 

 

 

 

Wijkerbrug, Voorburg, brughuisje

De Wijkerbrug in Voorburg met brughuisje (Foto provincie Zuid-Holland)

De Wijkerbrug in Voorburg heet ‘de boerderij’, omdat het brughuis ook echt een oude boerderij is geweest.

Het is een prachtig pand met een woonkamer, een keuken en een koof.

 

 

Reineveldbrug, Delft, brughuisje

De Reineveldbrug in Delft (Foto provincie Zuid-Holland)

En als ik dienst deed op de Reineveldbrug, dan zei ik:

‘Je kunt me vinden in de kassa van de Efteling.’

Dat kwam door de kabouterpuntmuts op het brughuis.”

Meer brugwachterverhalen

Klussen in de keuken
Zonder stropdas op de Sluis

Wat is uw verhaal?

Gebruikte u ook bijnamen voor bruggen of brughuisjes? Welke? En waarom juist deze bijnaam? Hadden schippers of omwonenden bijnamen voor de brug of het brughuis? Welke?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl
Vertelt u liever persoonlijk uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brugwachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl.
Dit brugwachterverhaal staat ook in haar boek ‘Brugwachterverhalen, honderd jaar brug- en sluisbediening door de provincie Zuid-Holland, 1912 – 2012′, dat eind 2012 is verschenen.
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in Aad Moesman, Brughuisjes, jaren 80, Kerkbrug, Oude Tolbrug, Reineveldbrug, Wijkerbrug | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

Uitzendkrachten op de brug: een vast gegeven

Geplaatst op 2013/03/23 door Jet Sebus

Zuid-Holland, sinds de jaren negentig

Er zijn zo’n zestig brugwachters in vaste dienst bij de provincie Zuid-Holland. Dat is niet genoeg om alle bruggen te bedienen en daarom werken er ook veel uitzendkrachten op de provinciale bruggen en de bedieningcentrales. Hun werkgever is dus niet de provincie Zuid-Holland, maar -meestal- uitzendbureau SwetsODV. Pieter Dohé (1936) is sinds 2003 één van die uitzendkrachten. Hij ging na zijn pensioen aan de slag als brugwachter.

Muisstil

“Voor mijn pensioen werkte ik altijd van half negen tot half zes. Maar een brugwachter moet vaak om zes uur beginnen. Dan fiets ik dus in alle vroegte vanaf Leidschendam naar de Lammebrug in Leiden.

Pieter Dohé bij de Lammebrug in Leiden (Foto Pieter Dohé)

Pieter Dohé bij de Lammebrug in Leiden (Foto Pieter Dohé)

Zo vroeg is er nog helemaal niemand: het is muisstil op de weg en op de brug.

Gelukkig heb ik de sleutel van het brughuisje bij me, want die moet ik natuurlijk niet vergeten.

Ik ga naar binnen en zie zowaar een boot aankomen, in alle vroegte al op weg naar een lading zand of grind.

Dan denk ik bij mezelf: Er is nog zo veel meer in de wereld, er zijn mensen al zo vroeg aan het werk. Dat is leuk om te ervaren. Verder was het best stil op de Lammebrug. Ik had altijd een laptop bij me en ging schaken of televisie kijken. Je moet jezelf een beetje vermaken, rondkijken, mensen groeten.”

Gewoonten van brugwachters
“Wat de gewoonten en gebruiken zijn van brugwachters? Als ik de schipper groet, betekent het: alles is OK. Als ik heel hard zwaai met beide armen, dan wil dat zeggen: oppassen, gevaar. Een rode vlag betekent: stoppen.

Verder houd ik rekening met het wegverkeer en met het waterverkeer. Zodra ik zie dat ik de brug kan openen, zet ik de lichten op rood-groen. Dat is voor de schipper het seintje dat de brug bijna opengaat. Dan kijk ik naar buiten of het kan en druk op de knop om de bomen neer te laten. Die knoppen verschilden vroeger per brug, tegenwoordig is dat logischer geworden en werk je steeds vaker met touchscreens.”

Kerkbrug, Voorburg, handbediening, Pieter Dohé

De Kerkbrug in Voorburg werd in 2009 nog met de hand bediend (Foto Pieter Dohé)

Automatisering
“Veranderingen? Vooral de automatisering en de afstandsbediening.

Ik heb praktisch alle bruggen in het Rijn-Schiekanaal nog ter plaatse en met de hand bediend: de Oude- en de Nieuwe Tolbrug, de Wijkerbrug, de Kerkbrug.

Die zijn nu allemaal op afstand, net zoals de Lammebrug.

Het komt nu nog maar zelden voor, dat ik in mijn eentje in een brughuisje zit.”

Meer brugwachterverhalen

Boter bij de vis
Geef mij maar de Hooghkamerbrug

Wat is uw verhaal?

Heeft u ooit overwogen om brugwachter te worden? Of uitzendkracht? Wat trekt u in het beroep van brugwachter? Wat zijn uw plannen voor na uw pensionering?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brugwachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl.  
Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF
Geplaatst in 2000 - 2010, Kerkbrug, Lammebrug, Pieter Dohé, Uitzendkrachten | Getagged , , | Een reactie plaatsen