Lammetrambrug

Leiden, tot 1962

“Vroeger reed de blauwe tram van Voorschoten naar Leiden over de trambrug naast de Lammebrug,” vertelt Piet van Dijk (1939).

Trambrug over de Trekvliet (Foto provincie Zuid-Holland)

Trambrug over de Trekvliet (Foto provincie Zuid-Holland)

“De brugwachters van de Lammebrug bedienden ook de trambrug.

Die trambrug werd elektrisch bediend, maar het hoorde bij onze opleiding als brugwachter dat we leerden om die trambrug ook met de hand te bedienen.

Voor noodgevallen. 

Die handbediening oefenden we ‘s nachts.

Je kreeg je een telefoontje als de laatste tram was geweest. En om vijf uur ‘s ochtends moest de brug weer helemaal gestrekt wezen, want om kwart voor zes kwam de eerste tram er alweer overheen.”

Pomp
“We hadden een soort pomp, die je heen en weer bewoog, van links naar rechts.

Je moest die pomp wel driehonderd keer heen en weer doen om de lucht te pakken.  En als er dan lucht in zat, dan ging de brug ook omhoog. Het was één bonk ijzer.

Dat was echt een klerebaan.”

 Meer brugwachterverhalen

De oude Wilhelminabrug was een prachtige brug
Noodknop in de kelder
Een streepje voor

Wat is uw verhaal?

Herinnert u zich nog, dat u ‘s nachts moest oefenen met de handbediening van elektrisch bediende bruggen? Welke bruggen waren dat? En hoe ging dat, tijdens die oefeningen?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl. Het gesprek met Piet van Dijk had plaats in 2012.

Geplaatst in Handbediening, jaren 50, jaren 60, Lammebrug, Piet van Dijk | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Stormsoep

De oceaan, jaren tachtig

Veel brugwachters werkten vroeger in de scheepvaart. Zo houden ze bij een baan op de wal toch contact met de wereld van schepen en schippers. 

“In mijn jonge jaren heb ik gevaren,” vertelt Jaap Jager (1960). “Ik was scheepsgezel civiele dienst op olietankers van Shell Tankers B.V.

Jaap Jager, 's Molenaarsbrug,

Jaap Jager op ‘s Molenaarsbrug (Foto Jet Sebus, 2012)

Aan boord moest ik de hutten, gangen en andere ruimtes van een aantal accommodatiedekken onderhouden.

En ook een paar buitendekken aan de achterzijde van de opbouw:  verven, roest bikken, het dek wassen en het roet dat uit de schoorsteen komt, van het zwembaddek afspuiten.

Vaak onderhield ik ook het zwembad, dat elke Shell-tanker had.

Ook zorgde ik voor de was:  met werk in de scheepswasserij kon ik heel veel overuren maken.”

Opdienen
“Tijdens de maaltijden bediende ik alle officieren aan de officierstafel. Met zwaar weer ligt zo’n tanker te stampen en te slingeren en met windkracht twaalf kost het je echt moeite om op de been te blijven en alles netjes op te dienen.

Je moet zorgen dat er niets uit je handen valt en niks verliest, want dan moet je weer terug naar de kombuis. Dat gaat niet altijd goed, maar ik maak overal een sport van: als bij een ander iets uit zijn handen vliegt, denk ik: dat zal mij niet gebeuren.”

Scheepsporselein
“Aan boord hadden we van die zware borden, echt scheepsporselein.  Ik maak er dan ook weer een sport van, om al die elf borden in één keer op mijn arm te stapelen.

Juist met windkracht twaalf wil ik alles netjes uitserveren en opdienen, zonder knoeien.

De officieren krijgen soep vooraf. Dan gaat de kok je treiteren: ‘Je treft het, vandaag hebben we stormsoep.’ Stormsoep, dat is van die hele stevige soep,  die niet uit je bord loopt.

Dus ik denk: dat is mooi! Komt de soep uit de kombuis, is het geen stormsoep, maar hele dunne waterige soep, zonder inhoud, waar alleen een paar dingetjes in rondrijven.

Die moet ik dan opdienen aan tafel, zonder mijn duim in de soep te houden en zonder dat de soep bij iemand op schoot belandt. Afijn, het lukt met opdienen, de soep blijft binnen boord en alles gaat goed.”

Schoot
“Een paar weken later zijn we binnenlands en liggen we in de haven. Wekenlang hebben we gevaren met windkracht twaalf, nu liggen we rustig voor de wal.

Er zijn gasten, dus ik zet weer mijn beste beentje voor om alles netjes uit te serveren en warempel, we hebben dit keer echte stormsoep. Ik denk: kat in het bakkie.

Gaat uitgerekend de stormsoep over de rand van het bord en belandt hij bij een van de vrouwelijke gasten, in haar schoot.”

Meer brugwachterverhalen

Scherpe bocht bij ‘s Molenaarsbrug
Handig met touw
De Beijersche brug over de Stolwijkse vaart

Wat is uw verhaal?

Hoe was het voor u, om de overstap te maken van het water naar de wal?  Hoe kijkt u terug op de periode dat u schipper was, of matroos, of scheepsgezel?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl. Het gesprek met Jaap Jager had plaats in 2012.

Geplaatst in Jaap Jager, jaren 80, Loopbaan, Verhalen van brug- en sluiswachters | Getagged , | Een reactie plaatsen

Brugwachter verdwijnt uit straatbeeld in Amsterdam

Amsterdam, maart 2014

Ook in Amsterdam rukt de brugbediening op afstand op.

Opening van de bedieningscentrale van Waternet in Amsterdam (Foto via Jaap Huisman, 2014)

Opening van de bedieningscentrale van Waternet in Amsterdam (Foto via Jaap Huisman, 2014)

Vanaf de pas geopende bedieningscentrale van Waternet aan de Amstel worden drie bruggen in Noord op afstand bediend. De komende vier jaar zullen zestig bruggen en sluizen volgen.

Bedieningscentrale met beeldschermen (Foto provincie Zuid-Holland)

Bedieningscentrale met beeldschermen (Foto provincie Zuid-Holland)

Dat heeft consequenties voor de brugwachters.

Minder brugwachters. Meer binnen zitten.

Lees er meer over in het Parool van 28 maart 2014.

De brugbediening vanaf een bedieningscentrale heeft ook voordelen.

Dat merkte Martin van de Leijgraaf toen hij in september 2013 ‘even’ terug kwam in het brughuisje van de Hoornbrug (filmpje) bij Rijswijk.

Brugwachter terug van weggeweest’, schreef RTV West.

Nostalgie? Vooruitgang?

Martin verlangt niet terug naar het brughuisje op de Hoornbrug. Hij zou de collega’s op de bedieningscentrale missen.

Dat kan voor andere brugwachters anders liggen. Wat vindt u?

En wat vinden de schippers? Missen beroepsschippers en recreatieschippers de brugwachter op de brug? Of heeft de afstandsbediening voor hen vooral voordelen?

Wat vinden burgers, fietsers, voetgangers en bestuurders? Zien zij liever een echte brugwachter bij de brug? Of maakt het hen niet uit?

Betekent de brugbediening op afstand straks het einde van de brugwachterverhalen?

Ik hoop het niet.

Meer brugwachterverhalen

Wat heb ik nou aan mijn bedieningsbak hangen?
Noodknop in de kelder
Geef mij maar de Hooghkamerbrug!
Pionieren op bedieningspost De Waard

Wat is uw verhaal?

Wat betekende de komst van de brugbediening op afstand voor u? Hoe kijkt u daar nu op terug? Vooruitgang of niet?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl

Geplaatst in 2011-2020, Afstandsbediening, Algemeen, Amsterdam, Bedieningscentrales, Noord-Holland | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Engels in mijn grote teen

Zuid-Holland, jaren tachtig

Soms hebben brugwachters bijzondere hobby’s.

Piet Anker (1940) verzamelt oude (landbouw)gereedschappen en hij weet van elk stuk gereedschap waar het voor dient en hoe het werd gebruikt.

Hoosschep,

Met de hoosschep schepten de boeren de sloten leeg (Foto Jet Sebus)

Jarenlang gaf hij demonstraties bij Vlaggetjesdag, tijdens Open Monumentendagen, op markten en voor de plattelandsvrouwen.

Gereedschapsquiz
Vaste prik is de gereedschapsquiz. “Ik neem een stuk gereedschap en laat de mensen raden wat het is. Maar ze weten het bijna nooit.

Daarna komen de verhalen: mensen gaan over vroeger praten en over de dingen die hun ouders of grootouders gebruikten.”

Piet heeft bijzondere plek in zijn hart en in zijn agenda voor een instelling voor lichamelijk gehandicapten in Doorn: “Die afspraak is al twee jaar geleden gemaakt, en hoe zwaar ik het ook vind, het is voor mij een erezaak dat ik daar kom.”

Grote teen
Ook wetenschappers zijn geïnteresseerd in zijn verzameling. “Ik heb in Eindhoven en in Twente op een congres van de universiteit mijn verhaal verteld – zes microfoons, vierhonderd man in de zaal en allemaal hoge heren – zelf heb ik alleen lagere school.

‘Ken je Engels?’ vroegen ze van te voren.

‘Als iemand op mijn grote teen gaat staan wèl,’ zei ik toen.

Ach, zoals ik het vertel, met veel voorbeelden waarbij ik laat zien hoe het werkt, dat verstaat iedereen.

Ik kreeg later nog reacties uit Australië, Engeland en Amerika.”

Meer brugwachterverhalen

Gegrepen door de twaalfscharige stoppelploeg
Boter bij de vis
Aan het plafond hangt een lamoen

Wat is uw verhaal?

Heeft u ook een bijzondere verzameling of hobby? Welke? Heeft u ook wel eens een lezing of presentatie moeten houden in een taal die u niet goed spreekt? Hoe heeft u dat aangepakt?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl. Het gesprek met Piet Anker had plaats in 2012.

 

 

 

Geplaatst in Hobby's, jaren 80, jaren 90, Piet Anker | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Samen op de Concordiabrug

Gorinchem, jaren tachtig – negentig

De Concordiabrug in Gorinchem wordt in de jaren ‘80/’90 afwisselend door twee brugwachters bediend.

“De ene brugwachter fietst vanaf de Haarbrug  2,5 km naar de Concordiabrug, de andere vanaf de Sluis in Gorinchem,” vertelt Arie Terlouw (1947).

Concordiabrug (Foto provincie Zuid-Holland)

Concordiabrug (Foto provincie Zuid-Holland)

Meefietsen
“Degene die het schip doorlaat, fietst met de schipper mee.

Als je daar dan bent, dan bel je naar je collega, om te vragen of er nog een schip aankomt.

Want anders sta je daar allebei.

Dat was ook zo met de Kranenschipbrug: die bedienden de brugwachters van de Bazelbrug en de Meerkerksebrug.

Van de Zwaanskuikenbrug naar de Bolgerijensebrug was hetzelfde verhaal.

Per dienst hadden we zo’n 20 tot 25 schepen. Zeg, dat ik de helft van de keren met het schip moest meefietsen, dan fietste ik per dienst 10, 12 keer op en neer.

Dat was ongeveer 20 – 25 kilometer.”

Fazanten
“Het liefst ging ik fietsen, vooral als ik dienst deed op de Zwaanskuikenbrug. Als het druk was pakte ik nog wel eens de auto.

Moest ik met het schip mee naar de Bolgerijensebrug, dan pakte de auto en reed heen langs het kanaal.

Maar terug ging ik met de auto door de polder, langs Helsdingen. Dat was prachtig mooi, ‘s ochtends in alle vroegte zag ik daar herten en fazanten.

Zo deden we dat in de periode dat de oude, handbediende draaibruggen werden vervangen door elektrische ophaalbruggen, maar de afstandsbediening nog niet was ingevoerd, zo rond 1990.”

Meer brugwachterverhalen

Kranenschipbrug aan de ketting
Bazen en knechten langs het Merwedekanaal

Wat is uw verhaal?

Moest u ook meefietsen of meerijden met de schipper om de brug te bedienen? Wat maakte u mee, in de vroege ochtend of juist ‘s avonds?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl. Het gesprek met Arie Terlouw had plaats in 2013.

 

 

 

Geplaatst in Arie Terlouw, Concordiabrug, jaren 80, jaren 90 | Getagged , , | Een reactie plaatsen

De inventieve brugwachter

Leimuiden,  2005 of 2006 

“Tegenover de Tolbrug in Leimuiden is een restaurant, in het voormalige gemeentehuis,” vertelt Pieter Borst (1956).

“Ik moet de brug bedienen, ik kijk om me heen en ik zie vlak onder die afsluitboom een auto staan. Ik denk: het hangt erom, kan het wel, kan het niet?

Tolbrug, Leimuiden

Tolbrug Leimuiden (Foto provincie Zuid-Holland)

Ik had het simpel op kunnen lossen, door er even heen te lopen.

Maar bij de brug en bij die slagboom is een gele streep. Dat betekent dat je daar niet mag parkeren.

Die auto staat op de gele streep, ik schat in dat het wel kan, dus ik laat het erbij en bedien de brug.

Terwijl ik dat doe, zie ik de afsluitboom wel iets opwippen.”

Even later komt er weer een bootje aan. Ik doe weer de bomen naar beneden en de brug omhoog, bootje erdoor.

Dan gaat er een minuut of tien overheen…”

Bierwacht
“Die auto staat er nog steeds. Ik denk: ik loop er even heen en ga toch eens kijken.

Net op dat moment komt de man uit het restaurant lopen, een jonge vent, hij was van de bierwacht.

Ik kijk eens goed naar zijn auto en denk: wat heb ik nou gedaan, dat opwippen, dat was op voorruit en daar zit nu een ster in.

Maar goed, dat heeft die man nog niet gezien, want hij komt net uit het restaurant vandaan en loopt naar de achterkant van zijn auto.”

Dienstdoende brugwachter
“Ik vraag: ‘Is die auto van jou?’

Hij: ‘Ja, dat zie je toch.’

Ik: ‘Kijk, ik ben hier de dienstdoende brugwachter en je mag hier niet staan, want je mag hier niet parkeren.’

Hij reageert een beetje fel: ‘Maak jij dat uit?’

‘Ja,’ zeg ik, ‘want  je staat op een brug.’

Hij: ‘Ja, maar ik ben hier aan het werk.’

Ik: ‘Ja,  dat begrijp ik, maar heb je de voorkant van je auto al gezien?’

…….

‘Heb jij dat godver gedaan? Heb je geen ogen in je kop, dat zie je toch, dat je die slagboom op een auto laat vallen!’

Ik: ‘Ja, dat heb ik gedaan, maar ik heb het niet gezien.’

Hij: ‘Dan kijk je toch even.’

Ik: ‘Ja, als ik het wel had gezien, dan had ik het natuurlijk niet gedaan. Maar we hoeven er verder niet over te discussiëren, ik geef het eerlijk toe. Het is  mijn fout en we gaan de politie erbij halen.

Maar ik kan  je wel voorspellen wat er dan gaat gebeuren.’

Hij: ???

Ik:  ’In de eerste plaats krijg jij een bekeuring, want je mag hier niet staan. En je kunt je auto ook niet weghalen, want dan vraagt de politie hoe je aan die ster in je voorruit komt.’

Hij: ‘Maar ik heb niet eens gezien dat hier een brug is’.

Ik: ‘Dat betekent dus ook, dat je niet oplet. want je heb ook niet gezien dat er een gele streep ligt. Dus als de politie komt, dan krijg je een bekeuring. De provincie gaat de schade heus niet betalen, want je mag hier niet staan.

Dus weet je wat jij moet doen?’

Hij: ???

Ik: ‘Jij rijdt hier 500 meter de polder in en je belt Carglass, dat je een steen door je ruit hebt gekregen.’

Geluk
“Hij stapt in en rijdt weg. Dus ik heb geen procesverbaal laten maken want ik had geen schade.

Ik zeg wel heel eerlijk, ik had die fout gemaakt. Ik had naar buiten moeten lopen. Maar ik schatte die situatie zo in, dat het kon.

Maar ik heb wel even gedacht: Hoe kom ik hier uit?  Ik was in het voordeel, ten opzichte van die jongen, want na die tweede keer was ik naar buiten gelopen  en ik had langer de tijd gehad om na te denken dan hij.

Ik heb daar geluk mee gehad, dat hij wegreed.”

Meer brugwachterverhalen

Dronken door de brug
Auto voor de brug
Brugwachter kijkt toe bij inbraak

Wat is uw verhaal?

Heeft u ook wel eens gedacht: ‘Hoe kom ik hier uit?’ Wat was er toen aan de hand? Hoe heeft u die situatie aangepakt?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating.

Jet Sebus interviewt brugwachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl. Het gesprek met Pieter Borst had plaats in 2012.

 

Geplaatst in 2000 - 2010, Pieter Borst, Tolbrug Leimuiden | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Scherpe bocht bij ‘s Molenaarsbrug

Alphen aan den Rijn, 2012

“Vlak voor ‘s Molenaarsbrug moeten de schippers een scherpe bocht maken,’ zegt Jaap Jager (1960). “Hier gebeuren wel eens ongelukken: dan varen ze uit de bocht en raken ze de oeververdediging.

De scherpe bocht bij 's Molenaarsbrug

De scherpe bocht bij ‘s Molenaarsbrug (Foto Jet Sebus)

Vorig jaar gebeurde dat drie keer in twee weken tijd, met steeds hetzelfde schip en steeds dezelfde schipper.

Getuige
“Als brugwachter ben ik getuige als het misgaat: de schipper moet het schip aan de kant leggen en ik laat die man naar boven komen voor een schaderapport.

Deze schipper was een jonge gozer en hij was helemaal zenuwachtig. Dus eerst kalmeer ik hem dan even.

De schade is niet leuk, maar ik vind het wel leuk om een schaderapport te maken.”

's Molenaarsbrug bij Alphen aan den Rijn

‘s Molenaarsbrug (foto Jet Sebus)

Papieren
“Je hebt op zo’n moment als brugwachter een bijzondere rol. Ik ben de eerste vertegenwoordiger van de provincie, waar de schipper mee te maken krijgt.

Ik bekijk zijn papieren: vaarbevoegdheid, certificaten, en vul de gegevens in. Vroeger moesten we een schadeformulier invullen, nu stellen we ook een schaderapport op.

Op school was ik altijd goed in opstellen. Bij Nautop, de nautische opleiding die alle brugwachters volgen, kregen we ook het vak ‘ rapportage’. Dat ging altijd wel flitsend, want ik vond het leuk om te doen.”

Ontdaan
“Deze jonge schipper had zelf ook best veel schade. Binnen was het een grote puinhoop en zijn auto was tegen de stuurhut gebotst. Hij had vrouw en kinderen aan boord en zijn vrouw was nog helemaal ontdaan.

Bij die derde keer zei ik toch tegen hem: Waar ben je mee bezig? Je hebt al twee keer dezelfde weersituatie gehad, je kent de situatie en nu vaar je toch weer tegen de brug?

Ik mag geen oordeel vellen, maar ik probeer toch tussen de regels te zeggen: dit ging er fout, probeer het de volgende keer anders te doen.

Hij was al weggevaren, maar een half uur later heb ik hem toch gebeld, want ik voelde dat het niet goed ging, hij was zo wit. ..

De reder heeft hem van het schip gehaald – toevallig vaart het nu net door de brug, terwijl we hier zitten te praten. Tegenwoordig zit er een Tsjech op, of een Pool. Dat gaat goed.”

Meer brugwachterverhalen

De Beijerschebrug over de Stolwijkse vaart
Sluizen open in de Julianasluis
Sleepbootkapitein ramt ‘s Molenaarsbrug

 

 

Wat is uw verhaal?

 Hebt u weleens een aanvaring met een brug meegemaakt? Of veroorzaakt? Wat gebeurde er toen? 

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating. Foto’s en verhalen over vroeger en nu zijn van harte welkom!

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl. Het interview met Jaap Jager had plaats in 2012.

Geplaatst in 's-Molenaarsbrug, 2011-2020, Jaap Jager, Schaderapporten opmaken | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Sleepbootkapitein ramt ‘s Molenaarsbrug

Alphen aan den Rijn, jaren veertig

De bocht bij ‘s Molenaarsbrug in Alphen aan den Rijn is een scherpe bocht. Het vraagt van de schippers heel wat stuurmanskunst om die bocht goed te nemen. Ook vroeger al…

De oude  's Molenaarsbrug was een draaibrug (tot 1955) Foto Groene Hartarchieven.

De oude ‘s Molenaarsbrug was een draaibrug (tot 1955) Foto Groene Hartarchieven.

Louk Lachnit stuurde ons een verhaal over zijn Opa.

Het verhaal speelt vlak na de Tweede Wereldoorlog. De ‘s Molenaarsbrug was toen nog een draaibrug, die in de Tweede Wereldoorlog behoorlijk is beschadigd.

In 1955 bouwde de provincie Zuid-Holland een nieuwe brug, een paar meter verderop.

Nu volgt het verhaal van Louk:

Sleepbootkapitein
“Mijn Opa, Louis Lachnit, geboren in 1903 in Dordrecht, was van beroep sleepbootkapitein.

Kort na de Tweede Wereldoorlog had zijn baas en eigenaar van de sleepboot Jan van den Bosch, een transportklus aangenomen.

Een groot landingsvaartuig moest van Rotterdam naar Amsterdam vervoerd worden en Van den Bosch wilde dit over de binnenwateren doen in plaats van over zee.

Landingsvaartuigen zijn platbodemschepen, die dicht bij de kust kunnen komen om troepen af te zetten (Foto Wikipedia)

Landingsvaartuigen zijn platbodemschepen, die dicht bij de kust kunnen komen om troepen af te zetten (Foto Wikipedia)

Over zee was aannemelijker geweest, daar een landingsvaartuig uit WO ll een groot en vooral breed gevaarte is.

Maar Van den Bosch had natuurlijk geen zeesleper, maar wel de klus, vandaar dat mijn Opa de opdracht kreeg om het transport over de binnenwateren te doen.”

Gangetje
“Enfin, op een dag kwam hij bij ‘s Molenaarsbrug aan en hij ramde deze brug met een aardig gangetje.

De brug raakte naar verluidt behoorlijk beschadigd en mijn Opa werd bevolen om ter plekke te blijven wachten, totdat Van den Bosch een schadeloosstelling had betaald.

Toen deze voldaan was,werd de reis vervolgd.

Het verhaal wil dat mijn Opa kort daarop andermaal een brug op dezelfde wijze beschadigde, maar waar dat was is in dit verhaal niet bekend…

Misschien weet u het?”

Meer brugwachterverhalen

Mijn Opa, mijn Opa
Te oud op maandag
Een sleeptrein met ijsschuiten

Wat is uw verhaal?

Kent u nog een brugwachterverhaal van vroeger, dat u van uw ouders of grootouders hoorde? Hebt u weleens een aanvaring met een brug meegemaakt? Wat gebeurde er toen? Of weet u misschien, welke andere brug de Opa van Louk Lachnit heeft geramd?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating. Foto’s en verhalen over vroeger en nu zijn van harte welkom!

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl

Geplaatst in 's-Molenaarsbrug, jaren 40, Louk Lachnit | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Aan het plafond hangt een lamoen

Zuid-Holland, 2012

Aan de plafonds en muren van het eeuwenoude Commissarishuis hangen paardenhoofdstellen, hooivorken, schoppen en tangen.

Het lamoen aan het plafond (Foto Jet Sebus)

Het lamoen aan het plafond (Foto Jet Sebus)

Oud-brugwachter Piet Anker (1940) verzamelt oude gereedschappen.

Zijn huis, de schuren en het erf liggen vol met apparaten en instrumenten die ambachtslieden en boeren in vroeger tijden gebruikten.

Piet heeft spades en ploegen, sikkels en klemmen van honderden jaren oud.

 

Egge en pootvork
Ook de klophamers van de stratenmaker of de waterspuit van de dienstbode kun je bij hem vinden.

Een hoosschep om bij warm weer water uit de sloot te scheppen, een egge om het land te egaliseren en een pootvork voor de aardappels.

Allemaal zelf bij elkaar gescharreld.

Piet koopt werktuigen op rommelmarkten en krijgt ook geregeld gereedschappen ‘van iemand die nog iets in de schuur heeft staan’.

Kraakwagen
“Het begon met dingen die ik aan de weg zag staan, voor de kraakwagen, ” vertelt Piet. ”Van elk voorwerp weet ik wat het is.

Ik zoek de werktuigen op in een van mijn vele boeken en als zo’n stuk gereedschap eenmaal in mijn hersens zit, komt het er niet meer uit.

Er is tegenwoordig veel belangstelling voor oude werktuigen. Ik ben bij de oprichting geweest van de vereniging Ambacht & Gereedschap. Twintig jaar geleden begonnen we met vijftien leden, nu zijn het er zeshonderd.”

Eigen weg
Piet ging na de lagere school direct werken. Soms vindt hij het wel eens jammer dat er geen geld was voor een vervolgstudie.

Hij zocht en vond zijn eigen weg, want op het gebied van oude gereedschappen mogen we hem gerust een autoriteit noemen.

En het lamoen? Dat zijn twee disselbomen: daar tussenin loopt het aangespannen paard, dat zo de ploeg kan trekken.

Meer brugwachterverhalen

Boter bij de vis
Gegrepen door de twaalfscharige stoppelploeg
Dronken door de brug

Wat is uw verhaal?

Hebt u ook een bijzondere verzameling? Hoe kreeg u die verzameling bij elkaar? Hebt u dankzij uw verzameling nog bijzondere dingen meegemaakt? Welke?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating. Foto’s en verhalen over vroeger en nu zijn van harte welkom!

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl. Het gesprek met Piet Anker had plaats in 2012. 

 

 

Geplaatst in Oude gereedschappen verzamelen, Piet Anker | Getagged , | Een reactie plaatsen

Kranenschipbrug aan de ketting

Meerkerk, tot 1989

Schipbruggen – vroeger waren ze heel gewoon. In het Merwedekanaal lag bij Meerkerk tot 1989 de laatste scheepjesbrug in Nederland.  Een bijzondere schipbrug bovendien, want de gehele brug was draaibaar om een draaipaal.

Bediening Kranschipbrug, Meerkerk, Lucas Holl

Bediening van de Kranenschipbrug (Foto met en van Lucas Holl)

“Als brugwachter ga je mee met de brug, als je de schipbrug opendraait,” vertelt Arie Terlouw (1947).

“Het draaiwerk staat op dat bootje en al draaiend vaar ik dus mee met de brug.

Is de brug open, dan ligt hij parallel langs de oever en kan ik er zo afstappen.”

Ketting naar de bodem
“Met het draaiwerk op de brug draai ik de ketting op, die aan het brughoofd zit. Die ketting loopt over een paar tandwielen. Zo trek ik de brug open.

Ik trek de ketting dus helemaal strak. Daarom moet ik op het laatst nog vijf slagen doordraaien, zodat de ketting weer op de bodem zakt. Anders komt het schip met zijn schroef in de ketting terecht.

Als ik de brug dichtdraai, dan draai ik eerst vier, vijf keer voor nop, totdat de ketting weer strak staat en ik de brug dicht kan varen.

Al die tijd sta ik op dat bootje, ik vaar en draai mee met de schipbrug.”

Aanbrug
“Aan het uiteinde van de brug en aan de kant zitten scharnierende planken,  dat is de aanbrug. Die aanbrug kun je aanpassen aan de waterstand.

Dat moet ook wel, want als het water zakt, dan krijg je hoogteverschillen met het brughoofd. Dat hoogteverschil moet je overbruggen, anders kunnen de fietsers er niet overheen.”

Scholieren
“Er mochten geen auto’s over de Kranenschipbrug, alleen voetgangers en fietsers.

Er kwamen maar weinig mensen over de brug. Dus als de kinderen eenmaal op school zaten, dan liet ik de brug rustig een uur of anderhalf open staan:  dan konden de schepen er meteen door.

Kwam  er een voetganger of fietser aan, dan draaide ik hem alsnog dicht. Dat was geen probleem:  open- en dichtdraaien duurt een minuut of tien.

Vijf minuten open, vijf minuten dicht.”

Meer brugwachterverhalen

Bazen en knechten langs het Merwedekanaal
De Beijersche brug over de Stolwijkse vaart
Brugbediening of sportschool

Wat is uw verhaal?

Herinnert u zich de Kranenschipbrug nog? Of heeft u misschien herinneringen aan andere schipbruggen? Wat vindt u de bijzonderste brug? Heeft u misschien nog foto’s van de Kranenschipbrug?

Reageer hieronder of mail uw ervaringen naar mijnverhaal@brugwachters.nl. Vertelt u liever telefonisch uw verhaal? Mail dan alstublieft ook uw naam en telefoonnummer. Reacties zijn pas zichtbaar na toelating. Foto’s en verhalen over vroeger en nu zijn van harte welkom!

Jet Sebus interviewt brug- en sluiswachters en verzamelt hun verhalen voor het project www.brugwachterverhalen.nl. Het gesprek met Arie Terlouw had plaats in 2013. 

 

Geplaatst in Arie Terlouw, jaren 60, jaren 70, jaren 80, Kranenschipbrug | Getagged , , , | Een reactie plaatsen